హైద‌రాబాద్ః మ్యూచువల్ ఫండ్లలో పెట్టుబడులు పెట్టే చాలామంది ఒక సాధారణ ఆలోచనతో మొదలుపెడతారు. “అన్ని గుడ్లను ఒకే బుట్టలో పెట్టకూడదు” అనే నానుడిని వింటారు. దాంతో ఒకే పథకంలో మొత్తం డబ్బు పెట్టడం కంటే, నాలుగైదు పథకాల్లో పెడితే నష్టభయం బాగా తగ్గుతుందని భావిస్తారు. ఈ క్రమంలో లార్జ్ క్యాప్ (Large Cap), మిడ్ క్యాప్ (Mid Cap), స్మాల్ క్యాప్ (Small Cap), ఫ్లెక్సీ క్యాప్ (Flexi Cap), ఇండెక్స్ ఫండ్ (Index Fund).. ఇలా ఒకదాని తర్వాత ఒకటి పథకాలు కొంటూ వెళ్తారు. కొన్నేళ్లు గడిచేసరికి పోర్ట్‌ఫోలియోలో పథకాల సంఖ్య పది, పదిహేను లేదా ఇరవై దాటిపోతుంది.
ఇలా ఫండ్ల సంఖ్య పెరిగినంత మాత్రాన పెట్టుబడి సరైన మార్గంలో ఉన్నట్లా? లేక తెలియకుండానే ఏదైనా తప్పు జరుగుతోందా? కేవలం ఫండ్ల సంఖ్య పెంచడం వల్ల వచ్చే అసలైన సమస్యలేంటి? సరైన పెట్టుబడి వ్యూహం ఎలా ఉండాలో వివరంగా తెలుసుకుందాం.
అతి వైవిధ్యీకరణ – ప్రయోజనం లేని భ్రమ (Portfolio Overlap)
ఒకటి కంటే ఎక్కువ ఫండ్లలో పెట్టుబడి పెట్టడాన్ని పెట్టుబడి వైవిధ్యీకరణ (Diversification) అంటారు. అయితే అవసరానికి మించి ఫండ్లను కొనుగోలు చేస్తూ పోతే అది అతి వైవిధ్యీకరణ (Over-Diversification) గా మారుతుంది.
ఉదాహరణకు, ఒక మదుపరి వేర్వేరు అసెట్ మేనేజ్‌మెంట్ కంపెనీలకు చెందిన అయిదు లార్జ్ క్యాప్ ఫండ్లలో సిప్ (SIP) ప్రారంభించారనుకుందాం. పైకి చూడ్డానికి అయిదు ఫండ్ల పేర్లు వేర్వేరుగా కనిపిస్తాయి. అయితే వాస్తవానికి ఆ అయిదు పథకాలు కూడా దేశంలోని టాప్-100 కంపెనీల్లోనే మదుపు చేస్తాయి. ఫలితంగా రిలయన్స్, హెచ్‌డీఎఫ్‌సీ బ్యాంక్, ఇన్ఫోసిస్, ఐసీఐసీఐ బ్యాంక్ వంటి ఒకే పెద్ద కంపెనీల షేర్లు ఆ అయిదు ఫండ్లలోనూ కనిపిస్తాయి.
ఒక ఫండ్లో ఒక నిర్దిష్ట కంపెనీ వాటా 8 శాతం ఉండొచ్చు.
రెండో దాంట్లో అదే కంపెనీకి 7 శాతం కేటాయింపు ఉండొచ్చు.
మూడో దాంట్లో 6 శాతం వరకూ ఉండొచ్చు.
అన్ని ఫండ్లను కలిపి మొత్తం పోర్ట్‌ఫోలియోగా చూసినప్పుడు, ఒకే కంపెనీలో లేదా ఒకే రంగానికి చెందిన పరిశ్రమలో అత్యధిక వాటా పేరుకుపోతుంది. మార్కెట్ ఒడిదుడుకుల వల్ల ఆ రంగం లేదా ఆ షేరు ధరలు పడిపోతే, మీ వద్ద ఉన్న దాదాపు అన్ని ఫండ్లు ఒకేసారి నష్టాల్లోకి వెళ్లే ప్రమాదం ఉంటుంది. పేర్లు వేరైనా అంతర్గతంగా కొనుగోలు చేసిన షేర్లు ఒక్కటే అయినప్పుడు, పెట్టుబడికి నిజమైన రక్షణ లభించదు.
ఒకే తరహా హోల్డింగ్స్ – పెరిగే నిర్వహణ ఖర్చులు (Expense Ratio)
ప్రతి మ్యూచువల్ ఫండ్ పథకానికి ఫండ్ మేనేజర్ వేతనాలు, నిర్వహణ కోసం అయ్యే వ్యయాలు ఉంటాయి. వీటిని ఖర్చుల నిష్పత్తి (Expense Ratio) రూపంలో మదుపర్ల పెట్టుబడి నుంచే మినహాయిస్తారు.
ఒకే తరహా షేర్లలో మదుపు చేసే పది ఫండ్లను పెట్టుకున్నప్పుడు, ప్రతి పథకానికి విడివిడిగా ఈ ఖర్చులను చెల్లించాల్సి వస్తుంది. పైగా చాలా యాక్టివ్ ఫండ్లు (Active Funds) వాటి బెంచ్‌మార్క్ సూచీని పోలిన షేర్లనే ఎక్కువగా కొంటుంటాయి. వాస్తవానికి తక్కువ ఖర్చుతో కూడిన ఇండెక్స్ ఫండ్లో వచ్చే రాబడినే, ఎక్కువ ఫీజులు చెల్లించే పలు పథకాల్లో ఉంచడం వల్ల రాబడి తగ్గే ఆస్కారం ఉంటుంది. అవసరం లేని పథకాల వల్ల ఖర్చుల భారం పెరిగి దీర్ఘకాలిక సంపద సృష్టి మందగిస్తుంది.
పర్యవేక్షణ కష్టాలు – నిర్ణయాల్లో గందరగోళం (Portfolio Tracking)
నాలుగైదు ఫండ్లు ఉన్నప్పుడు వాటి పనితీరును క్రమం తప్పకుండా సమీక్షించడం సులువుగా ఉంటుంది. అదే పథకాల సంఖ్య పదిహేను దాటితే ప్రతి త్రైమాసికంలో వాటిని పరిశీలించడం కష్టతరంగా మారుతుంది.
ఏ ఫండ్ బాగా రాబడిని ఇస్తోంది?
ఏ ఫండ్ పేలవంగా నడుస్తోంది?
ఫండ్ మేనేజర్ మారినప్పుడు ఆ పథక పనితీరు ఎలా ఉంది?
ఇలాంటి అంశాలను విశ్లేషించడం సామాన్య మదుపరులకు తలకు మించిన భారమవుతుంది. ఫలితంగా నష్టాలు తెచ్చిపెట్టే పథకాలు ఏళ్ల తరబడి పోర్ట్‌ఫోలియోలో అలాగే మిగిలిపోతాయి. సరైన సమయంలో సమీక్ష చేయకపోవడం వల్ల పెట్టుబడి వృద్ధి దెబ్బతింటుంది.
తరచూ ఫండ్లు మారడం – పన్నులు, రుసుముల ముప్పు (Exit Load & Taxes)
మ్యూచువల్ ఫండ్లలో చాలామంది చేసే మరో పొరపాటు.. గతేడాది అత్యధిక రాబడి ఇచ్చిన ఫండ్‌ను వెతుక్కుంటూ వెళ్లడం. కొత్తగా ఏదో ఒక ఫండ్ విపరీతంగా రాబడి ఇచ్చిందని చూడగానే, ఇప్పటికే ఉన్న పథకం నుంచి డబ్బు తీసి కొత్త పథకంలోకి మారుస్తుంటారు.
ఈ అలవాటు వల్ల రెండు ప్రధాన నష్టాలు వస్తాయి:
అమ్మకపు రుసుము (Exit Load): సాధారణంగా ఈక్విటీ ఫండ్లలో ఏడాది లోపు పెట్టుబడులను ఉపసంహరిస్తే ఒక శాతం వరకు అమ్మకపు రుసుము విధిస్తారు.
మూలధన లాభాల పన్ను (Capital Gains Tax): ఈక్విటీ మ్యూచువల్ ఫండ్లలో లాభాలను ఉపసంహరించినప్పుడు స్వల్పకాలిక మూలధన లాభాల పన్ను (STCG) లేదా దీర్ఘకాలిక మూలధన లాభాల పన్ను (LTCG) వర్తిస్తుంది.
తరచూ పథకాలు మార్చడం వల్ల వచ్చే రాబడిలో కొంత భాగం పన్నులు, రుసుములకే ఖర్చవుతుంది. దాంతో చక్రవడ్డీ లాభం (Compounding Effect) ఆగిపోతుంది.
పోర్ట్‌ఫోలియోలో ఎన్ని ఫండ్లు ఉంటే మేలు? (Ideal Portfolio)
సాధారణంగా ఒక వ్యక్తిగత పోర్ట్‌ఫోలియోలో 3 నుంచి గరిష్ఠంగా 5 ఫండ్లు ఉంటే సరిపోతుంది. పథకాల సంఖ్య కాకుండా ఆర్థిక లక్ష్యాల ఆధారంగా పెట్టుబడిని విభజించాలి.
పిల్లల ఉన్నత చదువులు, పదవీ విరమణ వంటి సుదీర్ఘ కాలానికి ఈక్విటీ ఫండ్లు (Equity Funds).
స్వల్పకాలిక అవసరాలు, అత్యవసర నిధి కోసం డెట్ ఫండ్లు (Debt Funds) లేదా లిక్విడ్ ఫండ్లు (Liquid Funds).
స్థిరమైన వృద్ధి కోసం లార్జ్ క్యాప్ లేదా ఇండెక్స్ ఫండ్.
అధిక వృద్ధి సామర్థ్యం కోసం మిడ్ క్యాప్, స్మాల్ క్యాప్ ఫండ్లు.
ఈ విధంగా విభిన్న ఆస్తి విభాగాల్లో పెట్టుబడులను కేటాయించడం (Asset Allocation) వల్ల అసలైన రక్షణ లభిస్తుంది.
ఫ్యాక్ట్‌షీట్ పరిశీలన – సరైన పరిష్కారం (Factsheet Analysis)
పోర్ట్‌ఫోలియోను ఎప్పటికప్పుడు ఆరోగ్యంగా ఉంచుకోవడానికి ఫండ్ హౌస్‌లు విడుదల చేసే నెలవారీ ఫ్యాక్ట్‌షీట్‌ను (Monthly Factsheet) గమనించాలి.
ఫ్యాక్ట్‌షీట్ ద్వారా ఫండ్ మేనేజర్ ప్రస్తుతం ఏయే కంపెనీల్లో మదుపు చేశారు, ఏ రంగాలకు ఎక్కువ ప్రాధాన్యం ఇచ్చారు అనే విషయాలు స్పష్టంగా తెలుస్తాయి. పోర్ట్‌ఫోలియోలోని రెండు పథకాల మధ్య పోలికలను చూసుకుని, ఒకే కంపెనీల వాటా పునరావృతం కాకుండా చూసుకోవాలి. అవసరం లేని పథకాలను క్రమంగా తగ్గించుకుంటూ, సరైన వ్యూహంతో ముందుకు సాగితేనే మ్యూచువల్ ఫండ్ల ద్వారా అనుకున్న రాబడులను అందుకోవడం సాధ్యమవుతుంది.
About the Author
